Writer, storyteller – © 2020, all rights reserved
Nieuwjaarswens
Dat dit verloren jaar
Mag vervagen tot een akelig verhaal
Om te vertellen in de armen van wie je lief is
‘Weet je nog toen, in 2020…
Ineens was het daar
Corona, Covid19,
Quarantaine, lock down, avondklok
Achter mondmaskers hielden we
de dood op anderhalve meter afstand
Intiem werd in Teams
En knuffelcontact woord van het jaar
Uiteindelijk ging die trieste tijd voorbij
Het werd 2021… en we waren weer vrij’
Anna van Ro
Image: pixabay.com
Acedia
Oneindig lang deze dagen
Die voorbijvliegen in een moment
Verslonden door een vreemde lethargie
Verlamd door alles wat we zouden kunnen doen
Lezen schrijven schilderen
Sporten lopen wandelen
Een taal leren, nog één
Bladeren harken bomen snoeien
Een taart bakken of een brood
Stofzuigen dweilen deurklinken ontsmetten
In de zetel hangen tot de noen
Kijkend naar de onheilsbrengers, met de hond op schoot
De dagelijkse berichten, weeral zoveel dood
Morgen is er weer een dag
Helaas geen nieuwe…
Anna Van Ro
30/10/2020
Image: Susan Cipriano – Pixabay
De zwarte Koningin
Onverschillig rukte ze onze maskers af
Onthulde de koude werkelijkheid
Ineens wisten we weer wat belangrijk was
Adembenemend heerste de Angst
Ze leerde ons een oude Waarheid
Die we alras vergaten
Enkel Kunst en Schoonheid boden troost
Lieten ons even de pijn vergeten
Ze werden daarvoor streng gestraft
Terug naar de orde van de dag
Zoveel wijsheid wilden we niet weten
We dansen liever naar het graf
De middenstand regeert nog steeds het land
Van bier en voetbal, met de trein naar het werk,
Vakantie in het buitenland
De zwarte Koningin, ze lacht
Ze ziet ons vechten in het zand
De zwarte Koningin, ze wacht…
Anna van Ro
11/08/2020
Image : pixabay
foto: pixabay.com
16/03/2020
Kleine pleziertjes zijn belangrijk.
De zon schijnt vandaag. Een mooie lentedag. De camelia in de tuin laat roze blaadjes op het gras vallen en de forsythia bloeit uitbundig.
Terwijl de wereld collectief naar de verdoemenis gaat, bedenk ik dat thuisblijven en het plezier in simpele dingen terugvinden, onze enige verdediging is.
Voor de eerste keer in dit vreemde seizoen, het gras maaien. Met de hond spelen. Hij brengt me enthousiast zijn bal.
Onder de magnolia op de bank zitten en ‘Liefde in tijden van Cholera’ herlezen – niet ‘The Stand’, nee, ik wil nog slapen vannacht. Wakker liggen is slecht voor je immuunsysteem, schijnt het.
Blij zijn omdat de grijze kip, een dikke Poule des Landes, een ei gelegd heeft. Een beetje op Facebook rondkijken, de posts van Jeroen Olyslaegers lezen…
Ontdekken dat Milo Manara bijna elke dag een prachtige tekening in zijn karakteristieke stijl publiceert. En dat de meerderheid van mijn vrienden het verstand heeft om thuis te blijven dit weekend.
Ik wens ze in gedachten allemaal veel kleine pleziertjes. En een goede gezondheid natuurlijk.
Het begint te wegen
De stilte als een zware deken over de straten
De vergelende lakens en verweesde beren
Het wachten op de cijfers om 11 uur
Het moment dat minder dan 100 goed nieuws is
De dagelijkse discussies en analyses
De berichten over verre vrienden en bekenden
Het achterhoedegevecht tegen de angst
Het wakker liggen om 03:33
De mentale moeheid
Het tweedehands verdriet
De anderhalvemeterfile aan de supermarkt
De postbode belt niet meer aan
Het zwaaien aan het raam
Het nieuwe normaal
Het gebrul van grasmachines en powertools
Het hardnekkig doorgaan alsof er niets gebeurd is
Het dansen op de vulkaan
Het aftellen
De handschoenen en maskers klaarleggen
Het harnas terug aan
Het idee dat we pas binnen een paar weken zullen weten
Hoe onomkeerbaar alles is veranderd
Of juist niets.
Foto: Tuna Ölger – Pixabay
Zijn jullie het nog niet beu? Ik anders wel. Ik ben het zo moe…
Niet alleen het thuiszitten, dat valt voor een schrijver nog wel mee, hoewel ik ook mijn schrijf-, tango- en andere vrienden mis. We houden nochtans contact, digitaal, aan de telefoon, en op vrijdag bij het e-aperitief, met te veel drank. Of het samenleven met een extraverte persoonlijkheid die zich nu alleen op mij kan uitleven.
Nee, ik bedoel de hartjes, regenbogen, multicolor eenhoorns, de karamellenverzen en de Bond zonder Naam-sfeer op Facebook, elke dag ‘We zullen doorgaan’ op de radio, de serenades op het balkon….
Zonder afbreuk te doen aan de terechte waardering en bewondering voor het titanenwerk dat in veel sectoren verzet wordt, en aan het medeleven met iedereen die door dit virus getroffen wordt, verlang ik terug naar zwarte humor, sarcasme, horrorfilms en vampierenverhalen.
Ik wil terug kregelig kunnen zijn tegen mijn idiote buurman van links, en tegen de vrouw wat verderop die nooit antwoordt wanneer je haar groet.
Balans, kortom, want roze is nooit zo mijn kleur geweest.
Ik blijf in mijn kot, maar laat morgen online wel een paar zwarte t-shirts maken met opschrift: ‘Ik moet just niks!’, ‘Fokkof’ en ‘Uit mijn keuken!’. Het zal wel beginnend postcoronisme zijn, zeker. Of anders ligt het aan mijn hooikoortsaanvallen, die nog nooit zo hevig geweest zijn.
Foto: Jean-Luc Leloup
Anna van Ro