Zijn jullie het nog niet beu? Ik anders wel. Ik ben het zo moe…

Niet alleen het thuiszitten, dat valt voor een schrijver nog wel mee, hoewel ik ook mijn schrijf-, tango- en andere vrienden mis. We houden nochtans contact, digitaal, aan de telefoon, en op vrijdag bij het e-aperitief, met te veel drank. Of het samenleven met een extraverte persoonlijkheid die zich nu alleen op mij kan uitleven.

Nee, ik bedoel de hartjes, regenbogen, multicolor eenhoorns, de karamellenverzen en de Bond zonder Naam-sfeer op Facebook, elke dag ‘We zullen doorgaan’ op de radio, de serenades op het balkon….

Zonder afbreuk te doen aan de terechte waardering en bewondering voor het titanenwerk dat in veel sectoren verzet wordt, en aan het medeleven met iedereen die door dit virus getroffen wordt, verlang ik terug naar zwarte humor, sarcasme, horrorfilms en vampierenverhalen.
Ik wil terug kregelig kunnen zijn tegen mijn idiote buurman van links,  en tegen de vrouw wat verderop die nooit antwoordt wanneer je haar groet.

Balans, kortom, want roze is nooit zo mijn kleur geweest.

Ik blijf in mijn kot, maar laat morgen online wel een paar zwarte t-shirts maken met opschrift: ‘Ik moet just niks!’, ‘Fokkof’ en ‘Uit mijn keuken!’. Het zal wel beginnend postcoronisme zijn, zeker. Of anders ligt het aan mijn hooikoortsaanvallen, die nog nooit zo hevig geweest zijn.

Foto: Jean-Luc Leloup